İslam Hukukunda Aile İçi Şiddete Maruz Kalan Kadının Boşanma Hakkı

Gökhan Uysal

doi:10.55709/okuokutyayinlari.85

Gokhan Uysal

Balikesir University
https://orcid.org/0000-0003-4831-8512

DOI:

https://doi.org/10.55709/okuokutyayinlari.85

Summary

EN
TR

The institution of family is highly encouraged in Islam as the cornerstone of social structure, while divorce (talāq) is viewed as a necessary legal remedy only when a marriage becomes unsustainable. Although the primary authority for divorce is traditionally granted to the husband, Islamic law provides women with significant legal avenues for redress, such as li‘ān (mutual imprecation) and muhâlea (divorce by compensation). This study investigates a more critical dimension: whether a woman’s recourse to the court (qadā’) to demand a divorce due to maltreatment and domestic violence constitutes a legitimate legal right.

Our research addresses this issue through a systematic four-pillar classification: physical maltreatment, psychological abuse, economic neglect, and sexual violations that infringe upon human dignity. The central inquiry focuses on the legal standing of a woman subjected to physical assault, verbal degradation, or systemic dehumanization when she seeks a judicial divorce (tafrīq).

A key motivation for this work is to provide a scholarly rebuttal (raddiyyah) to contemporary, social media-driven disinformation that targets Islam’s perceived 'vulnerable spots.' Baseless claims suggesting that Islam approves of domestic violence or treats women as 'second-class citizens' or 'slaves' are refuted here through the vast jurisprudential heritage of the Salaf al-Salīhīn. This study marks the first time that various forms of violence and their corresponding legal rights -scattered across classical texts- have been compiled into a cohesive, systematic framework.

By defending the correct interpretation of Surah al-Nisv, Verse 34, this research demonstrates that Islamic law regards women as primary legal subjects whose life and dignity are sacred. Jurisprudential rulings that recognize violence as a valid ground for judicial divorce are the most concrete manifestations of Islam’s vision of justice. Ultimately, this study proves with conclusive evidence that maintaining a marital union in an environment of oppression and violence is not a religious obligation, as Islam prioritizes the protection of human life and dignity above all.

Bu çalışma, İslam dini, toplumsal yapının temel taşı olan aile kurumunu kutsal kabul ederek evliliği teşvik etmiş; buna karşılık boşanmayı (talâk) hoş karşılamamakla birlikte, evlilik birliğinin sürdürülemez hale geldiği durumlarda bir 'zaruret kapısı' ve çözüm yolu olarak kabul etmiştir. İslam hukukunda boşama yetkisinin aslen erkeğe tanınmış olması, kadının bu süreçte hak arama hürriyetinden yoksun olduğu anlamına gelmemektedir. Nitekim kadın, kendisine zina isnadında bulunan eşinden li‘ân (lanetleşme) yoluyla ayrılabileceği gibi, geçimsizlik durumunda belirli bir bedel karşılığında (muhâlea) evliliği sona erdirme imkânına da sahiptir. Ancak bu çalışmanın asıl odak noktasını, bu klasik yöntemlerin ötesinde, kadının fena muamele ve şiddete maruz kalması durumunda mahkemeye (kazâî merciye) başvurarak boşanma talep etmesinin meşru bir 'hak' olup olmadığı teşkil etmektedir.

Çalışmamız, bu hayati meseleyi dört ana sütun üzerine inşa edilen sistematik bir tasnifle ele almaktadır: Fiziksel fena muamele, manevi/psikolojik şiddet, ekonomik ihmal (nafaka ve temel ihtiyaçların karşılanmaması) ve cinsel onuru zedeleyen zorlamalar. Temel araştırma sorumuz; fiziksel darba maruz kalan, sürekli sözlü saldırılarla rencide edilen, insanlık onuru sistematik olarak zedelenen veya gayrimeşru ilişkilere zorlanan bir kadının yargı önündeki hukuki durumunu netleştirmektir.

Eserin telif edilmesindeki en kritik motivasyon, İslam’ın 'yumuşak karnı' olarak görülen bu mesele üzerinden dine saldıran ve özellikle gençlerin zihnini bulandırmak isteyen sosyal medya odaklı manipülatif algı operasyonlarına ilmi bir reddiye sunmaktır. Günümüzde İslam’ın kadına yönelik şiddeti onayladığına ve kadını erkeğin tahakkümü altında 'ikinci sınıf bir vatandaş' veya 'köle' olarak konumlandırdığına dair oluşturulan asılsız iddialar, Selef-i Salîhin’in büyük gayretlerle bizlere ulaştırdığı fıkıh literatürü ışığında çürütülmektedir. Klasik eserlerde farklı başlıklar altında dağınık halde bulunan şiddet türleri ve bunlara bağlı hukukî haklar, bu çalışmada ilk kez derli toplu ve sistematik bir bütünlük içerisinde bir araya getirilmiştir.

Özellikle Nisa Suresi 34. ayetinin doğru tefsirini ve uygulama fıkhını müdafaa eden bu eser, İslam hukukunun kadını canı ve onuru mukaddes bir 'asli suje' olarak gördüğünü kanıtlamaktadır. Kadının maruz kaldığı şiddeti bir 'kazâî boşanma' gerekçesi kabul eden fıkhî içtihatlar, İslam’ın adalet vizyonunun ve kadına verdiği değerin en somut tezahürüdür. Sonuç olarak bu çalışma, zulmün ve şiddetin bulunduğu bir zeminde evlilik birliğinin sürdürülmesinin şer’an bir zorunluluk olmadığını kat’î delillerle ortaya koymaktadır.

Keywords

EN
TR

Islamic Law Women’s Rights Domestic Violence Female Victimization Divorce Woman’s Right to Divorce

İslam Hukuku Kadın Hakları Aile İçi Şiddet Kadın Mağduriyeti Boşanma Kadının Boşanma Hakkı

References

Abdilcelîl el-Fergānî el-Mergīnânî. Bidâyetü’l-mübtedî. 2 Cilt. Kahire: Mektebetü ve Matbaatü Muhammed Ali Subh, ts.

Abdullah b. Abbâs. Garîbü’l-Kur’ân: Mesâilu Nâfi‘ b. el-Ezrak. y.y.: t.y.

Abdülmelik b. Habîb. Edebu’n-Nisâ. thk. Abdülmecîd Türkî. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 1992.

Abdülvehhâb Hallâf. Ahkâmu’l-ahvâli’ş-şahsiyye. Kahire: Dârul-Kütübi’l-Mısriyye, 1938.

Abdürrezzâk b. Hemmâm es-San‘ânî. el-Musannef. thk. Habîbürrahman el-A‘zamî. 11 Cilt. Beyrut: el-Meclisü’l-İlmî, 1983.

Abdürrezzâk b. Hemmâm es-San‘ânî. Tefsîru Abdürrezzâk. thk. Mahmûd Muhammed Abduh. 3 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1419.

Acar, Halil İbrahim. Ana Hatlarıyla İslâm Aile Hukuku. Bursa: Emin Yayınları, 2014.

Acar, Halil İbrahim. İslâm Aile Hukuku. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2018.

Acar, Halil İbrahim. İslâm Hukukunda Kadınlara Yönelik Hükümler. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2021.

Acar, Halil İbrahim. “Talâk”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 39/496-500. İstanbul: TDV Yayınları, 2010.

Ahmed b. Hanbel. el-Câmiʿ li-ulûmi’l-İmâm Ahmed. thk. Hâlid er-Rabbât - Seyyid İzzet Îd. 11 Cilt. Kahire: Dârü’l-Felâh, 1430/2009.

Ahmed b. Hanbel. Fezâili’s-sahâbe. thk. Vasîullah b. Muhammed Abbas. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1983.

Ahmed b. Hanbel. el-Müsned. thk. Şuayb el-Arnaût vd. 50 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 2001.

Ahmed b. Hanbel. ez-Zühd. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1999.

Ahmed b. Süleyman b. Eyüb. Mevsûatu mehâsini’l-İslâmiyye. 10 Cilt. Dâru İlâfi’d-Devliyye, 2015.

Aile ve Dini Rehberlik Büroları. Kadınlar Tarafından Boşanmaya Yönelik Sorulan Sorular. Türkiye: 2020.

Akbel, Mustafa. “Galata Şer’iyye Sicilleri Işığında Osmanlıda Kadının Ekonomik Hayattaki Tasarrufları”. Tarih ve Gelecek Dergisi 7/2 (2021), 745-757.

Aksu, Mehdi. Sünnete Uygun Evlilik ve Aile Hukuku. 4. Baskı. Ankara: Mir Yayınları, 2021.

Altıparmak, İpek Beyza. “Kadına Yönelik Aile İçi Şiddetin Boyutları: Ankara Örneği”. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 17/1 (2019), 55-76.

Aras, Bahattin. “Roma Hukukunda Evlenme ve Boşanma (Divortium)”. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 18/2 (2010), 215-242.

Askalânî, İbn Hacer. Fethu’l-bârî bi-şerhi Sahîhi’l-Buhârî. thk. Muhammed Fuâd Abdülbâkī. 13 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Ma‘rife, 1379.

Aydın, Mehmet Âkif. “Mehir”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 28/389-391. İstanbul: TDV Yayınları, 2003.

Aynî, Bedrüddîn. el-Binâye fî şerhi’l-Hidâye. thk. Eymen Sâlih Şa‘bân. 13 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2000.

Bağdâdî, Kadı Ebû Muhammed Abdulvahhâb. el-Meûne alâ mezhebi âlimi’l-Medîne. thk. Humeyş Abdulhak. Mekke: el-Mektebetü’t-Ticâriyye, ts.

Baımurzaev, Chyngyz. İslam Hukukunda Zina Suçu Dışındaki Cinsel Suçların Hukuki Sonuçları. Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2014.

Bakkaloğlu, Abdussamet. “Tefvîz”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 40/310-311. İstanbul: TDV Yayınları, 2011.

Begavî, Ebû Muhammed el-Huseyn. Meâlimü’t-Tenzîl fî tefsîri’l-Kur’ân. thk. M. Abdullah en-Nemr vd. 8 Cilt. Riyad: Dâru Taybe, 1417/1997.

Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn. es-Sünenü’l-kübrâ. thk. Muhammed Abdulkâdir Atâ. 11 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2003.

Beyzâvî, Nâsıruddin. Envâru’t-Tenzîl ve Esrâru’t-Te’vîl. thk. Muhammed Abdurrahmân el-Mar‘aşlî. 5 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, 1418.

Binay, Murat. “Türkiye’de Boşanma Nedenlerinin Analizi ve Alternatif Uyuşmazlık Yöntemleri”. Ombudsman Akademik 5/9 (2019), 237-267.

Buhârî, Ebû Abdullah Muhammed. el-Câmiʿu’s-sahîh. thk. Cemaatü mine’l-Ulemâ. 8 Cilt. Bulak: dârü’t-Tıbâati’l-Âmire, 1296.

Canarslan, Gökçe. “Hayata Kast, Pek Kötü veya Onur Kırıcı Davranışın, Genel Boşanma Sebepleriyle İlişkisi”. International Journal of Social And Humanities Sciences 1/2 (2017), 95-104.

Çeker, Orhan. “Kız”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 25/541-542. Ankara: TDV Yayınları, 2002.

Dârekutnî, Ebü’l-Hasen Alî b. Ömer. es-Sünen. thk. Şuayb el-Arnaût vd. 5 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 2004.

Demirbaş, Zeynep Ferda. Aile Bireylerine Karşı Fena Muamele. İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2006.

Demirci, İsa. “İslâm Hukukunda Terk Nedeniyle Boşanmanın Türk Hukukuyla Mukayeseli Olarak İncelenmesi”. Diyanet İlmî Dergi 58/3 (2022), 1071-1094.

Diyanet İşleri Başkanlığı. Kur’an Yolu: Türkçe Meal ve Tefsir. 5 Cilt. Ankara: DİB Yayınları, 2020.

Döndüren, Hamdi. “Îlâ”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 22/61-62. İstanbul: TDV Yayınları, 2000.

Düsûkî, Şemseddîn Muhammed. Hâşiyetü’d-Düsûkī alâş-Şerhi’l-kebîr. 4 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, ts.

Ebû Dâvûd, Süleymân b. el-Eş‘as. es-Sünen. thk. Şuayb el-Arnaût - Muhammed Kâmil Karabelli. 7 Cilt. Beyrut: Dârü’r-Risâleti’l-Âlemiyye, 2009.

Ebüssuûd Efendi, Muhammed b. Muhammed. İrşâdü’l-akli’s-selîm ilâ mezâya’l-Kitâbi’l-Kerîm. 9 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, ts.

Ekinci, Kutbettin. “Nisa 34. Ayette Hitap Açısından ‘Darb’ Meselesi”. Şarkiyat İlmi Araştırmalar Dergisi 13/1 (Nisan 2021), 253-254.

Erdoğan, Mehmet. Fıkıh ve Hukuk Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2019.

Ergül Topçu, Aysun - Topçu, Gökhan. “Cinsel Saldırganlık”. Uluslararası Bilimsel Araştırmalar Dergisi (IBAD) 3/3 (2018), 319-331.

Ferahîdî, Halîl b. Ahmed. Kitâbü’l-Ayn. thk. Mehdî el-Mahzûmî - İbrâhîm es-Sâmerrâî. 8 Cilt. Beyrut: Dâru ve Mektebetü’l-Hilâl, ts.

Fidan, Yılmaz - Altıntaş, Hüseyin. “İslâm Aile Hukukundan Hareketle Ailede İdeal Eş Modeli”. Uluslararası İslâm ve Model İnsan Sempozyumu Bildiri Kitabı. ed. M. Akif Özdoğan vd. 2: 762-770. Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Yayınları, 2018.

Fidan, Yılmaz. İslâm Hukukuna Göre Boşamada İrade ve Beyan Uygunluğu. Konya: Palet Yayınları, e-kitap, 2023.

Fidan, Yılmaz. “Gümüşhanevî’de Aile Hukuku: Nikâh-Talâk ve Âdâbı”. I. Uluslararası Ahmed Ziyâüddin Gümüşhanevî Sempozyumu Bildiriler Kitabı. ed. İhsan Günaydın vd. 671-695. Gümüşhane: Gümüşhane Üniversitesi Yayınları, 2013.

Güner, Osman. “İslam Düşüncesinde Kadına Yönelik Şiddet Söylemine Bir Bakış”. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 23 (2007), 51-63.

İbn Ebî Şeybe, Ebû Bekr Abdullâh. el-Musannef fi’l-ehâdîs ve’l-âsâr. thk. Kemâl Yûsuf el-Hût. 7 Cilt. Beyrut: Dâru’t-Tâc, 1989.

İbn Hazm, Ebû Muhammed Alî. el-Muhallâ bi’l-âsâr. thk. Abdülgaffâr Süleyman el-Bündârî. 12 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, ts.

İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ İsmâîl. Tefsîrü’l-Kur’âni’l-azîm. thk. Sâmi b. Muhammed Selâme. 8 Cilt. Riyad: Dâru Taybe, 1999.

İbn Kudâme, Muvaffakuddîn. el-Muğnî. thk. Abdullah b. Abdülmuhsin et-Türkî - Abdülfettâh M. el-Hulv. 15 Cilt. Riyad: Dâru Âlemi’l-Kütüb, 1417/1997.

İbn Mâce, Ebû Abdullah Muhammed. es-Sünen. thk. Şuayb el-Arnaût - Âdil Mürşid. 5 Cilt. Beyrut: Dârü’r-Risâleti’l-Âlemiyye, 2009.

İbn Rüşd el-Hafîd, Ebü’l-Velîd. Bidâyetü’l-müctehid ve nihâyetü’l-muktasıd. thk. Ali Muhammed Muavvaz - Âdil Ahmed Abdülmevcûd. 4 Cilt. Kahire: Dâru’l-Hadîs, 2004.

İbn Teymiyye, Takıyyüddîn Ahmed. Mecmûu fetâvâ. thk. Abdurrahman b. Muhammed b. Kāsım. 37 Cilt. Medine: Mecma’u’l-Melik Fahd, 1425/2004.

İnce, İrfan. “Ridde”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 35/91-93. İstanbul: TDV Yayınları, 2008.

Karanfil, Ramazan vd. “Türkiye’de Eşe Karşı Anal Yoldan Cinsel Saldırılar”. Journal of Clinical and Experimental Investigations 5/4 (2014), 529-533.

Karslı, İlyas. İslam Hukukunda Kazâî Boşanma (Tefrik). İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 1988.

Kâsânî, Alâüddîn Ebû Bekr. Bedâi‘u’s-sanâi‘ fî tertîbi’ş-şerâi‘. 7 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1328/1910.

Kaya, Osman. “Nisa Suresi 34. Ayet Bağlamında Kur’an ve Sünnete Göre Kadın Erkek Eşitliği ve Kadınların Dövülmesi Meselesi”. Route Educational And Social Science Journal 4 (2017), 540-544.

Kıvrım, İsmail. “XVII. Yüzyılda Gaziantep Şehrinde Ailenin Oluşumu (1650–1700)”. Türkiyat Araştırmaları Dergisi 22 (2007), 357-392.

Kudûrî, Ebü’l-Hüseyin Ahmed. el-Muhtasar. thk. Kâmil Muhammed Muhammed Uveyza. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1418/1997.

Kurtubî, Ebû Abdullah Muhammed. el-Câmiʿ li-ahkâmi’l-Kur’ân. thk. Ahmed el-Berdûnî - İbrâhim Atfîş. 20 Cilt. Kahire: Dârü’l-Kütübi’l-Mısriyye, 1384/1964.

Lecnetü’l-Fetvâ bi’ş-Şebeketi’l-İslâmiyye. Fetâva’ş-Şebeketi’l-İslâmiyye. thk. Abdullah el-Fakīh. Doha: t.y., 2009.

Mâlik b. Enes. el-Muvatta’. thk. Beşşâr Avvâd Ma‘rûf. 2 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1991.

Mâverdî, Ebü’l-Hasan Ali. el-Hâvi’l-kebîr fî fıkhi mezhebi’l-İmâmi’ş-Şâfiî. thk. Ali M. Muavvaz - Âdil A. Abdülmevcûd. 18 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1999.

Mevsılî, Abdullah b. Mahmûd. el-İhtiyâr li-ta‘lîli’l-Muhtâr. thk. Mahmûd Ebû Dakîka. 5 Cilt. Kahire: Matbaatü’l-Halebî, 1356/1937.

Mukātil b. Süleymân. Tefsîru Mukātil b. Süleymân. thk. Abdullah Mahmûd Şehhâte. 5 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, 1423.

Müslim b. el-Haccâc. el-Câmiʿu’s-sahîh. thk. Muhammed Fuâd Abdülbâkī. 5 Cilt. Kahire: Matbaatü Îsâ el-Bâbî el-Halebî, 1955.

Nesefî, Ebü’l-Berekât. Kenzü’d-Dekāik. thk. Sâid Bektaş. İstanbul: Dârü’s-Sirâc, 1432/2011.

Özkorkut, Ünal. “İslam Hukukunda ve Osmanlı Uygulamasında Koca Şiddetine Karşı Kadının Başvurabileceği Hukuk Yolları”. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 54/3 (2005), 231-248.

Resmi Gazete. Türk Ceza Kanunu. Kanun No: 5237. Ankara: 2004.

Sahnûn b. Saîd et-Tenûhî. el-Müdevvenetü’l-kübrâ. 4 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1415/1994.

Sargın, Elif. “Türk Hukukunda Anlaşmalı Boşanmanın Şartları Üzerine Bir İnceleme”. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 28/1 (2020), 349-382.

Selçuk, Hava. “Kadına Uygulanan Şiddetin Osmanlı Mahkeme Tutanaklarına Yansımaları”. Çankırı Karatekin Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi 1/1 (2013), 109-126.

Semerkandî, Alâüddîn. Tuhfetü’l-fukahâ. 3 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1414/1994.

Serahsî, Ebû Bekr. el-Mebsût. 30 Cilt. Mısır: Matbaatü’s-Saâde, ts.

Serahsî, Ebû Bekr. Şerhu’s-Siyeri’l-kebîr. thk. Selâhaddin el-Müneccid. 5 Cilt. Kahire: Şirketü’l-İlânâti’ş-Şarkiyye, 1971.

Şâfiî, Muhammed b. İdrîs. el-Ümm. thk. Rif‘at Fevzî Abdülmuttalib. 11 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1990.

Taberî, Ebû Ca‘fer Muhammed. Câmiʿu’l-beyân an te’vîli âyi’l-Kur’ân. thk. Abdullah b. Abdülmuhsin et-Türkî. 26 Cilt. Kahire: Dâru Hicr, 1422/2001.

Tirmizî, Ebû Îsâ Muhammed. es-Sünen. thk. Ahmed Muhammed Şâkir vd. 5 Cilt. Kahire: el-Mektebetü’l-İslâmiyye, ts.

Uysal, Gökhan. İslam Hukuku Açısından Fena Muamele ve Şiddetli Geçimsizlik Nedeniyle Kazâi Boşanma. Balıkesir: Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2023.

Ülgen, Emrullah. “Nisâ 34. Ayeti Bağlamında Kadın-Erkek Üstünlüğü Olgusunun Geleneksel Ve Modern Yorumu (İlk Dönem Bazı Tefsirlerle Tefsirü’l-Menâr Arasında Bir Mukayese)”. Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi 63 (2017), 265.

Yaman, Ahmet. “Zıhâr”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 44/387-389. İstanbul: TDV Yayınları, 2013.

Yıldırım, Şeyda - Akkuş, Sedat. “Erkeklerin Kadına Yönelik Fiziksel Şiddet Uygulamasına Etki Eden Faktörlerin İncelenmesi”. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 17/4 (2018), 1368-1388.

Zeylaî, Cemâlüddîn. Nasbü’r-râye li-tahrîci ehâdîsi’l-Hidâye. thk. Muhammed Avvâme. 4 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Reyyân, 1997.

Zühaylî, Vehbe. el-Fıkhu’l-İslâmî ve edilletühû. 11 Cilt. Dımeşk: Dâru’l-Fikr, ts.

There are 88 references in total. Show More References

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.

Oku Okut Press reserves the right to publish and distribute the book. Permission from the publisher is required for any commercial use.

The Right of a Woman Subjected to Domestic Violence to Divorce in Islamic Law